Erotische

Wat betekent erotisch neuken op de achterbank

Woensdag 24st, Juni 2018 10:14:8 Am
[BANCHOR] mainstream bdsm
Stuur een gratis bericht
naar dvanlant
Online
dvanlant
  • 44 jaar Vrouw, Vissen
  • Aldenzale, Netherlands
  • Oekraïens(Vloeiend), Japans(Gemiddeld), Russisch(Gemiddeld)
  • Makelaar, Verzender, Viroloog
  • ID: 7386245655
  • Vrienden: mikegockel, LinkvanHellsing, v1rUs
Profiel
Geslacht / Vrouw
Kinderen / 4
Hoogte / 158 cm
Status / Getrouwd
Onderwijs / Eerste
Roken / Nee
Drinken / Nee
Communicatie
Naam / Pamela
Bekeken: / 2222
Telefoon: / +312337-675-78

Beschrijving:

Meer informatie is beschikbaar in onze privacy- en cookieverklaring. Ook hierin stelt de Amerikaanse schrijfster haar niet-voor-de-hand-liggende-leven centraal. Het is niet dat Vivian Gornick een geheimtip is. De memoir Fierce Attachments die ze eind jaren tachtig schreef, werd deze zomer uitgeroepen tot de beste memoir van de afgelopen vijftig jaar door de critici van The New York Times.

Haar reflectie op het eigen schrijverschap en dat van anderen, The Situation and the Story, groeide uit tot verplichte lesstof voor docenten en studenten aan schrijfopleidingen. De tekst bleek de voorbode van de tweede memoir van Vivian Gornick, The Odd Woman and the City, die deze maand in Nederlandse vertaling zal verschijnen. In de week dat ik haar opzoek zal ze 84 worden. Als ik me op het afgesproken tijdstip vervoeg in de lobby van haar appartementencomplex in West Village, wordt er niet gereageerd op de telefoontjes van de portier naar boven.

Een half uur lang ben ik opgelucht, erna durf ik een catastrofe te suggereren. Wandelen is het leitmotiv in haar beide memoirs. Aan het oppervlak luchtige stedelijke anekdotiek, daaronder nietsontziende bespiegelingen over mannen, vrouwen, liefde, seks.

In Fierce Attachments, in vertaling verschenen als Verstrengeld, wandelt de jarige verteller met haar jarige moeder door de Bronx in New York, waar hun gezamenlijk verleden zich afspeelt. Werk, geld, communisme…. Alles komt aan bod gedurende de wandelingen; woede is beider drijfveer en de irritatie over en weer is groot.

De dochter stelt vragen, de moeder geeft unverfroren antwoord. Of het geen seksuele driften waren die de vrouwen in hun blok vol joodse arbeidersgezinnen zo gek maakten. De stad is hun gemeenschappelijk domein, samen wandelen biedt ontsnapping aan elkaars al te dwingende aanwezigheid. Waarover moeder en dochter vooral van mening verschillen is de plaats die liefde inneemt in het leven van een vrouw. Voor de moeder, al jaren weduwe en nooit meer aan de man geraakt, een gevoel van hogere orde, een spirituele gesteldheid.

Met instemming citeert ze Keats: elke combinatie van mensen is even goed als een andere. Wat niet wegneemt dat een persoonlijk gevoel van mislukking in de liefde nooit ver weg is. De mooiste scènes tussen moeder en dochter spelen zich af in de weerspiegeling van kleurige etalages vol kleding die hen er vooral op lijken te willen wijzen dat er vrouwen bestaan die zich wel met veel zorg kleden en een gezinsleven hebben bovendien. Meanwhile zou ik de lange jas van de portier even kunnen aantrekken mocht hij een sanitaire pauze willen nemen.

Ik weet hoe de pakketjes in ontvangst genomen moeten worden, hoe schoolgaande kinderen en hun moeders te begroeten, waar de knop zit waarmee de deur naar de gang geopend kan worden. En de stad. Nu wandelt de verteller met de iets oudere Leonard, homo, met wie ze sinds decennia bevriend is. Ze vinden elkaar in hun beider niet-voor-de-hand-liggende-leven, al was het maar omdat ze alleen wonen. Wie zijn wij? Ze raapten die op en trokken die aan, en werden toen dat ding. Vanaf het moment dat Leonard haar dit inzicht schonk — ze waren toen allebei in de veertig — probeerde Gornick hierover een boek te schrijven, lange tijd vergeefs.

Dat is ook nog eens zoiets: de memoirs gaan óók over schrijven en de worsteling van een schrijver met haar schrijverschap. Niet koket, maar oprecht onderzoekend. De scherpe blik van Gornick richt zich niet in de laatste plaats op zichzelf. Hoe komt het toch dat sommige schrijvers je het idee geven de waarheid te vertellen, je met een verweesd gevoel achterlaten als je hun boek uit hebt, terwijl de zinnen van anderen erbij liggen als dode honden?

Hoe komt het dat je zelf soms niet anders dan een spoor van dode honden achterlaat, zo vraagt ze zich in The Situation and the Story af. Op het eerste boek dat ze schreef, The Romance of American Communism, eind jaren zeventig, oral history, kan ze niet anders dan met grote schaamte terugkijken.

Achteraf denkt ze dat ze het zo graag wilde schrijven dat ze niet genoeg had doordacht hoe ze het moest doen. En in plaats van zichzelf te dwingen harder te denken, nam ze genoegen met holle retoriek. Het boek werd afgekraakt, en niet alleen door communistenhaters. Ze zag dat ze een slecht boek had geschreven, vertelt ze in The Paris Review. Nog tot een jaar nadien lagen haar vingers naar eigen zeggen als bloederige stompjes op de typemachine.

Het is een boek dat je telkens opnieuw kunt lezen, net als The Odd Woman and the City, al was het maar om hoe ze schrijft over seksuele aantrekkingskracht, de enormiteit en de vluchtigheid ervan. Gornick ontleende de titel aan de negentiende-eeuwse roman van de Britse schrijver George Gissing, The Odd Women, verwijzend naar het overschot aan vrouwen die zonder man blijven en eigenaardig zijn, of andersom natuurlijk.

Alles wat ze ooit wilde weten of waarin ze geïnteresseerd zou zijn, vond ze hier. Hele stukken van Mary McCarthy kende ze uit het hoofd; speciaal van haar dacht ze te kunnen leren hoe ze haar plaats in de wereld moest vinden, hoe ze als vrouw iemand kon zijn. Het was haar levenslange ambitie om schrijver te worden. Tegelijkertijd was er het onvermogen om zichzelf op de eerste plaats als een werkende persoon te zien.

Ik trouwde. Toen ze door Village Voice begin jaren zeventig de straat op werd gestuurd om het aanzwellende oproer van de vrouwenbeweging te verslaan, zag ze in één klap wie ze was en hoe dat zo was gekomen.

Lange tijd was de vrouwenbeweging voor haar het warmste bad ooit, en een grote liefde. S chrijvers kun je niet beter leren kennen dan door hun werk, houd ik mezelf voor, vastgelijmd op de lederen zitting van mijn stoel in de lobby, West-Village.

Nee, schudt deze het hoofd. Vandaag nog niet. Nog een kwartier en dan ga ik, zeg ik tegen mezelf. Ik heb inmiddels bijna alles van haar gelezen, wat zou ik haar nog willen vragen?

Ik ben nieuwsgierig geraakt naar haar als persoon, dat sowieso. Maar ook ben ik benieuwd hoe ze aankijkt tegen de huidige opleving van het feminisme. Of ze echt denkt dat de liefdesroman ten dode is opgeschreven, zoals ze suggereert in The End of the Novel of Love. Of echte literatuur dan toch vooral door mannen wordt geschreven, zoals ze lijkt te beweren in The Men in My Life, waarin ze de mannelijke schrijvers nagaat die haar hebben gevormd, zoals H.

Wells, Saul Bellow en Allen Ginsberg. Ze is zo helder in haar werk, ze schrijft van die omineuze, geladen regels, en tegelijkertijd lijken al die boude beweringen een mijnenveld aan paradoxen te moeten toedekken. Wat is paradox ook weer in het Engels? De volgende dag: nieuwe kansen. Krom staand van de excuses doet ze in de vroege ochtend de deur voor me open. Wat er aan de hand was? Ze wil er niet meer over kwijt dan dat er onverwacht een calamiteit was, maar ze schaamt zich dood.

Dat scheelt. Ik heb de vertaling van haar eerste memoir meegenomen die drie jaar geleden in Nederland verscheen. Ze wijst op de cover en spreekt met veel moeite en een beetje hulp van mij de titel uit.

Het klinkt als strangle. Ze neemt plaats in de fauteuil, haar blote voeten onder zich gevouwen, ik zit tegenover haar op de bank. Haar ogen zijn katachtig opgemaakt. Eerlijk gezegd wist ik niet dat een vrouw van in de tachtig, gekleed in een simpel zwart shirt en een zwarte legging, er zo aantrekkelijk en levendig uit kon zien. Haar appartement oogt leeg. Boekenkasten gevuld tot en met, maar geen snuisterijen, prenten, persoonlijke parafernalia.

Wel staat er een mandje dat lijkt te wijzen op de aanwezigheid van een dier, ik schat een kat. Verbazend voor iemand die in bijna al haar geschriften vermeldt dat ze een hekel heeft aan koken en andere verzorgende, domesticale activiteiten.

Zeven jaar geleden haalde ze, geheel tegen haar aversie in, twee kittens uit hetzelfde nest in huis. Later zal er eentje voorzichtig uit haar schuilplaats komen. Zelf is ze twee keer getrouwd geweest, rond haar dertigste, en heeft nooit kinderen gekregen of gewild.

Waar ze vooral goed in bleek was het onderhouden van een twintig jaar durende liefdesrelatie met een getrouwde man. Alleen al het gegeven dat de tijd die je met elkaar kunt doorbrengen gelimiteerd is, maakte het samenzijn draaglijk, om niet te zeggen goed. Wat niet wegneemt dat het idee van de romantische liefde haar haar hele leven in de weg heeft gezeten.

Ze zegt zich te verbazen over de vrouwen in haar omgeving die niks meer willen, niks meer voelen, in feite opgedroogd zijn. En die zich geschokt tonen als zij vertelt nog steeds graag vastgepakt te worden. Een terugkerend onderwerp in haar essays is de verwarring tussen liefde en seksuele gekte, een verwarring waaraan vooral vrouwen kennelijk nooit helemaal kunnen ontsnappen. Het onder ogen leren zien van vrijheid kan kennelijk alleen gepaard gaan met paniek.

Het is de essentie van alles, maar erg moeilijk te veranderen. Mijn hele leven heb ik de schaduw gevoeld van een gebrek aan zelfvertrouwen. Wanneer werd u zeker van uw zaak?

Gelukkig geeft het schrijverschap intellectuele autoriteit. Daar gaat het om: hoe kun je geloven in je eigen hersens zoals mannen dat doen? Ze hebben echt niet meer reden om te geloven in die van hen, dan dat wij niet in de onze zouden geloven. Dit duurt generaties. Als schrijver ben je verplicht voor jezelf te denken. Je leert je recht te verdienen om je uit te spreken. Het lijkt of u in The Men in My Life zegt dat mannen waarlijke, grote literatuur leveren,omdat zij het gevecht met hun demonen aangaan.

Hij móet het doen. Ze zijn net zo zwak of gedeprimeerd als wij zijn, ze lijden aan onzekerheid zoals wij dat doen, en toch dóen ze het.

Contact Nl Privacy
Copyright © 2019-2020 vakcollegetilburg.nl